Over Hoop

Schrijvend aan dit blog kwam de herinnering boven aan het boek ‘Je kunt de wereld veranderen’ van Ervin Laszlo. Hij zegt daarin “De woorden die we spreken, creëren de wereld van de 21^e eeuw”. We hebben de afgelopen tijd de grote impact gezien van woorden. Moge dit blog bijdragen aan jouw woorden; moge jij de moed hebben te spreken en te luisteren vanuit Hoop! Ben mede-schepper van een wereld vol Hoop.     

Er is alle reden om het nu over hoop te hebben, het behouden van hoop is immers in de huidige omstandigheden niet voor iedereen gemakkelijk. Hoop is meestal sterk verbonden met het idee dat iets goed zal komen of ten goede zal keren. Helaas is dat nu voortdurend niet het geval. Optimisme kan dan makkelijk plaatsmaken voor somberheid, apathie, onverschilligheid of zelfs woede uit onmacht. Dit ten gevolge van het feit dat de hoop is gebaseerd op iets buiten onszelf waardoor we ons welbevinden uit handen geven. Dit maakt ons kwetsbaar, we hebben nu eenmaal op heel veel geen invloed. Deze coronatijd is daar een uitgesproken voorbeeld van.

Een ‘andere hoop’ kan ons wellicht helpen. Die ontstaat als we onze hoop los maken van de buitenwereld en gaan baseren op onze innerlijke zekerheid. Deze kan ons vertellen dat iets goed is (niet: zal zijn). De grote kracht is dat we ons innerlijke houvast zelf kunnen verstevigen door hier aan te werken. Dit vraagt om regelmatig ‘de reis naar binnen’ te maken, de buitenwereld los te laten en ons open te stellen voor de diepste bron in ons. Deze is vol universele wijsheid en communiceert met ons in de taal van het ervaren, verstaan doen we haar met heel ons lijf. Er mee in contact staan voelt als gevoed worden door dat wat groter is dan we zelf zijn. Met wat we ontvangen kunnen we zonder twijfel verder.  

Eénmaal in contact met die diepste bron wordt helder dat we deel zijn van een ingenieus geheel, dat de wetmatigheden van de kosmos en het leven ook voor jou gelden. Je ware aard ontvouwt zich stap voor stap en onvoorwaardelijke liefde wordt meer en meer je drijfveer. Je toewijding aan wat goed is zal je leven vervullen, niet langer een ballast zijn die jij solo hebt te dragen. Je behoefte jezelf of de ander te overstijgen zal afnemen en werelds tumult zal je minder snel doen wankelen. Bij het bestrijden van onrecht, ongelijkheid of onmacht zul je steeds weten dat het goed is waar je mee bezig bent. Optimisme over het resultaat er van heb je niet langer nodig om je in te zetten. Deze stevigheid is jouw ware Hoop, vanaf hier in deze tekst geschreven met een hoofdletter.

Wie de inauguratie van Joe Biden en Kamela Harris heeft gezien zal zich Amanda Gorman herinneren. Deze 22 jarige zwarte vrouw, nationaal jeugddichter van de Verenigde Staten, sprak de wereld moedig toe vanuit haar innerlijke zekerheid. Haar gedicht ‘The hill we climb’ was een krachtige boodschap vol van Hoop voor de hele mensheid die lijdt onder ongelijkheid en de verheerlijking van ‘ik’. Zij draagt vele bouwstenen aan voor een eigen antwoord op deze tijd. Haar power is nadrukkelijk die van het woord dat verbindt. Haar openhartige aanwezigheid op die plek, op dat moment, zijn bemoedigend voor iedereen die vanuit Hoop wil leven. Een paar zinnen om een indruk te krijgen:

The hill we climb

Als het dag wordt vragen we ons af
wanneer zien we ooit licht in deze eindeloze nacht?
………………………..
Als we voldoen aan de eisen van onze tijd
Wordt de zege niet gebracht door het zwaard
Maar door alle bruggen die we hebben geslagen
…………………………….
Als we mededogen met macht vermengen
en macht met gerechtigheid
dan wordt liefde onze erfenis
en verandering het geboorterecht van onze kinderen
……………………………..
De nieuwe dageraad bloeit open nu wij hem bevrijden
Want het licht blijft altijd schijnen
Als je maar de moed hebt het te zien
Als je maar de moed hebt het te zijn

Klik hier voor Amanda Gorman’s volledige speech en de vertaling door Katelijne De Vuyst

Wereldwijd worden Amanda Gorman’s woorden gedeeld. Het laat zien hoe de mensheid naar meer eenheid is gegroeid en we elkaars diepere gevoelens verstaan. Crises helpen daarbij door dingen mogelijk te maken die eerder geen optie waren. Zo komt het nieuwe verhaal waar de mensheid naar op weg is tegen de verdrukking in tot stand. De evolutie naar een harmonieuzere samenleving wereldwijd is niet te stoppen. Hierin persoonlijk participeren vraagt van ons de weg naar binnen te gaan opdat we onze eigen onzekerheden, pijn en verdriet leren kennen. Daar achter schuilt immers de bron van Hoop die we delen met alle mensen, met alle leven. Eenmaal daarmee in contact zullen we ons gedragen weten en onze Hoop niet verliezen als we weerstand ontmoeten of het allemaal lang duurt. Dagelijks tonen moedige mensen over de hele wereld aan hoe krachtig Hoop is. Mogen zij ons inspireren!

Weet dat thans velen je metgezel zijn op de weg die Hoop ons aanreikt. Miljoenen vrouwen, mannen en heel veel  jongeren delen hetzelfde innerlijke verhaal niet gehinderd door grenzen van taal, cultuur of landen. Laten wij met hen moedig door de bril van Hoop kijken naar de wereld om ons heen die zich toont in extremen; de dreiging van het coronavirus inclusief ongekende beperkingen, de beangstigende bestorming van het Capitool en vervolgens de bedreigende rellen in ons eigen land. De woede-eruptie van jonge landgenoten in vele steden staat nog op ons netvlies, evenals de roep om keiharde vergelding.

De valkuil voor de samenleving is dat wij ons laten leiden door onze instinctieve reacties. Gehoorde uitspraken van niet de minsten als “deze raddraaiers zijn geen mensen” of “in hen ga ik mij niet verdiepen” bieden geen enkele hoop. Ze tonen juist aan waar het probleem zit. Jonge mensen, hier geboren en getogen, komen niet zomaar tot mutulatie van hun eigen leefomgeving! Laten we de moed hebben met ‘de raddraaiers’ het contact te herstellen vanuit de gedachte dat de maatschappij één lichaam is, dat ‘hun’ pijn onze pijn is. Laten we ze aanreiken dat er geen onderscheid is tussen de overheid en jezelf, tussen je woonomgeving en jezelf, tussen de Aarde en jezelf. Wie wil dat zij zich verbinden zal zich met hen moeten verbinden. Dat vraagt meer dan ze te begrenzen en te straffen. Durf deze jonge mensen te vragen ons te helpen om onze blinde vlekken en ontkenningen jegens hen op te sporen. Zonder hun betrokkenheid zijn we niet in staat tot de nodige veranderingen te komen omdat we nu eenmaal de ander nodig hebben om onze eigen mentale constructies (lees: eigen gelijk) te doorzien.

Als wij op een dergelijke wijze gehoor geven aan samenlevingspijn zoals eenzaamheid, ongelijkheid, discriminatie, stress, depressie, opwarming van de aarde, aantasting van de biodiversiteit e.a.., pas dan hebben we de extreme oproepen van de laatste tijd goed begrepen. Laten we de moed hebben om vanuit Hoop te luisteren.

De mens kan niet bestaan als alles wat als lastig wordt ervaren
wordt verwijderd in plaats van begrepen
(Aboriginal wijsheid)

Sta komende dagen eens stil bij het toenemende daglicht en wat buiten gaande is. We laten de donkerste periode van het jaar achter ons. De knoppen in de natuur zijn er al maar licht en warmte zijn veelal nog ontoereikend om uit te botten. Het is nog een tijd van naar binnen gekeerd blijven en dit uithouden. Ook wij staan door alle beperkingen voor die opgave; lastig omdat we het liefst altijd volop licht en uitbundigheid willen. Wellicht merk je op dat je door alle tumult in de wereld of je directe omgeving moeite hebt om te spreken of te luisteren vanuit Hoop? Keer dan naar binnen, doe als de natuur en gebruik deze donkere tijd om je innerlijke kracht te versterken. Ook wij mensen, natuurlijke wezens als we zijn, weten dat donkere tijden voor bij gaan. Elke nacht gaat over in de dag, elke winter gaat over in de lente. Juist in donkere tijden verzamelt de mensheid kracht om het leven op een nieuwe wijze te gaan vieren zodra licht en warmte toereikend zijn. Dit in ons verankerde weten vertelt ons dat dat moment absoluut zal komen. Het leven is vol Hoop!

Jolanda en Ad Vermeer
Aardewijs